ทำไมฉันจึงต้องดุอาอ์ให้นักเรียนของฉัน!!!?
ในทุกเช้าวันใหม่ เมื่อฉันก้าวเข้าสู่โรงเรียน หรือห้องเรียน ฉันไม่เพียงเห็นนักเรียนเป็นผู้รับความรู้จากฉัน แต่ฉันเห็นพวกเขาเป็น อะมานะฮ์ (ความไว้วางใจ) ที่อัลลอฮ์มอบให้แก่ฉันเพื่อดูแลและอบรมขัดเกลาพวกเขา ทั้งด้านวิชาการและด้านจิตวิญญาณ สำหรับฉันแล้วการสอนไม่ใช่เพียงการถ่ายทอดข้อมูล แต่คือการปลูกฝังความศรัทธา (อีหม่าน) ลงในหัวใจ แต่ฉันก็รู้ตัวเองดีว่า ฉันเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งที่อ่อนแอที่มุ่งมั่นพยายาม สิ่งที่จะช่วยให้ฉันบรรลุความตั้งใจนี้ได้คือ ดุอาอ์
ดุอาอ์คือสะพานแห่งความเมตตา
- ดุอาอ์คือการยอมรับว่า ความสำเร็จไม่ได้อยู่ที่ครูเพียงลำพัง แต่ขึ้นอยู่กับการประทานความสำเร็จ (เตาฟีก) จากอัลลอฮ์ ตะอาลา
- เมื่อฉันดุอาอ์ให้นักเรียน ฉันกำลังแสดงความเมตตาและความปรารถนาดีที่บริสุทธิ์ที่สุดให้แก่ลูกศิษย์ของฉัน
- ดุอาอ์คือการบอกนักเรียนว่า “ฉันไม่เพียงสอนพวกเธอ แต่ฉันวิงวอนต่ออัลลอฮ์ ตะอาลา ให้พวกเธอได้รับทางนำ(ฮิดายะฮ์) จากพระองค์ และความดีงามตลอดชีวิต”
ตัวอย่างจากแบบอย่างของอุละมาอ์และบรรพชนรุ่นก่อน
บรรดาอุละมาอ์และครูผู้มีคุณธรรมในอดีต มักจะกล่าวว่า “เราไม่เพียงสอนนักเรียนด้วยปาก แต่เราสอนด้วยหัวใจที่ภาวนาให้พวกเขา”
- อิหม่ามอัชชาฟิอีย์เคยกล่าวว่า เขามักจะดุอาอ์ให้ศิษย์ของเขาเหมือนดุอาอ์ให้ตัวเอง
- สิ่งนี้สะท้อนว่า ครูที่แท้จริงไม่เคยตัดสายสัมพันธ์แห่งหัวใจกับนักเรียน แม้จะจบการเรียนไปแล้ว
ดุอาอ์คือการต่อยอดการสอน
- ความรู้ที่สอนในห้องเรียนอาจจำกัดอยู่ในเวลาไม่กี่ชั่วโมง แต่ดุอาอ์สามารถติดตามนักเรียนไปตลอดชีวิต
- ดุอาอ์คือการวางรากฐานให้ความรู้ที่เรียนไปนั้น งอกงามเป็นความดีงามและการปฏิบัติจริง
- มันคือการขอให้พระองค์ประทานสิริมงคล (บะรอกะฮ์) ในความรู้ของพวกเขา ให้กลายเป็นแสงสว่างแก่สังคมและครอบครัว
ฉันดุอาอ์ให้นักเรียนของฉัน เพราะฉันเชื่อว่าการศึกษาไม่ใช่เพียงการสร้างคนเก่ง แต่คือการสร้างคนดี และไม่มีสิ่งใดจะช่วยให้พวกเขาเป็นคนดีได้เท่ากับ การเชื่อมโยงหัวใจของพวกเขากับอัลลอฮ์ ตะอาลา
ดังนั้น ทุกครั้งที่ฉันยกมือขึ้นขอพร (ดุอาอ์) ฉันกำลังทำหน้าที่ครูให้สมบูรณ์ที่สุด — ไม่ใช่เพียงครูที่สอน แต่ครูที่รักและวิงวอนต่ออัลลอฮ์ ตะอาลา ให้ลูกศิษย์ของตนเดินไปบนเส้นทางแห่งความดีงามตลอดชีวิต ... อามีน
