มนุษย์ทุกคนบนโลกนี้ต่างแสวงหาสิ่งเดียวกัน—นั่นคือความสุข (สะอาดะฮ์) ไม่ว่าจะเป็นผู้ศรัทธาหรือผู้ปฏิเสธ คนดีหรือคนชั่ว คนมั่งคั่งหรือยากจน ทุกหัวใจล้วนปรารถนาความสุขทั้งสิ้น
แต่ทว่า…มุมมองต่อความสุขนั้นแตกต่างกันออกไป บางคนเห็นว่า ทรัพย์สินเงินทอง คือคำตอบ บางคนเชื่อว่า ตำแหน่งสูง คือความสุข บางคนพอใจเมื่อได้ ปริญญาบัตร หรือเกียรติยศอื่น ๆ ความสุขจึงถูกตีความหลากหลายตามประสบการณ์และความปรารถนาของแต่ละคน
ความจริงแล้ว สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงเศษเสี้ยวของความสุขเท่านั้น มันชั่วคราวและพร้อมจะมลายไปเสมอ คนมั่งมีอาจสูญเสียทรัพย์ คนมีตำแหน่งอาจถูกปลดออก และทรัพย์สินที่ไม่ได้ใช้ในทางที่อัลลอฮ์ทรงพอพระทัย ก็เป็นเพียงภาระที่ไร้ค่า
กวีคนหนึ่งเคยกล่าวว่า:
"ข้าพเจ้ามิได้มองว่าความสุขคือการสะสมทรัพย์ แต่ความสุขแท้จริงคือการสำรวมตนต่ออัลลอฮ์ (ตักวา)"
แท้จริงแล้ว คนที่มีความสุขไม่ใช่ผู้ที่โลกดุนยาเอื้อเฟื้อให้เขาเพลิดเพลิน แต่คือผู้ที่ รอดพ้นจากไฟนรก และได้รับสวนสวรรค์เป็นรางวัล
อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงตรัสว่า:
"ทุกชีวิตย่อมลิ้มรสความตาย และพวกเจ้าจะได้รับการตอบแทนรางวัลของพวกเจ้าอย่างครบถ้วนในวันกิยามะฮ์ ฉะนั้นผู้ใดรอดพ้นจากไฟนรก และถูกนำเข้าสู่สวนสวรรค์ แน่แท้เขาได้รับความสำเร็จแล้ว ส่วนชีวิตในโลกดุนยานี้ก็เป็นเพียงความเพลิดเพลินชั่วครู่" (อาละอิมรอน: 185)
ความสุขที่แท้จริงจึงไม่ใช่ทรัพย์สิน ตำแหน่ง หรือเกียรติยศที่โลกมอบให้ แต่คือ การมีตักวา การสำรวมตนต่ออัลลอฮ์ และการรอดพ้นจากไฟนรกเพื่อเข้าสู่สวนสวรรค์
ความสุขแท้จริงคือการเดินทางที่เราทุกคนต้องเลือกว่าจะก้าวไปในทิศทางใด—ดุนยาที่ชั่วคราว หรืออาคิเราะฮ์อันนิรันดร์
